اول از همه برایت آرزو میکنم که عاشق شوی، و اگر هستی کسی هم به تو عشق بورزد و اگر اینگونه نیست، تنهاییت کوتاه باشد و پس از تنهاییت، نفرتی از کسی نیابی. آرزومندم که اینگونه پیش نیاید، اما اگر پیش آمد بدانی چگونه بدور از ناامیدی زندگی کنی.

برایت همچنین آرزو میکنم که دوستانی داشته باشی، از جمله دوستان بد و ناپایدار، برخی نادوست و برخی دوستدار، که دست کم یکی در میانشان بی تردید مورد اعتمادت باشد. و چون زندگی بدینگونه است برایت آرزومندم که دشمن نیز داشته باشی، نه کم و نه زیاد، درست به اندازه، تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قرار دهد که دستکم، یکی از آنها اعتراضش به حق باشد تا زیاده به خودت غره نشوی.

و نیز آرزومندم مفید باشی، نه خیلی غیر ضروری، تا در لحظات سخت وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است، همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سرپا نگه دارد.

همچنین برایت آرزومندم که صبور باشی، نه با کسانی که اشتباهات کوچک میکنند چون این کار ساده ای است، بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیر میکنند و با کاربرد درست صبوری ات، برای دیگران نمونه شوی.

و امیدوارم اگر جوان هستی خیلی به تعجیل، رسیده نشوی و اگر رسیده ای، به جوان نمایی اصرار نورزی و اگر پیری، تسلیم ناامیدی نشوی. چراکه هر سنی، خوشی و ناخوشی خودش را دارد و لازم است بگذاریم در ما جریان یابند.

امیدوارم سگی را نوازش کنی، به پرنده ای دانه بدهی و به آواز یک سهره گوش کنی وقتی که آواز سحرگاهی اش را سر میدهد. چرا که به این طریق به رایگان احساس زیبایی خواهی یافت.

امیدوارم دانه ای هم بر خاک بفشانی هر چند که خرد بوده باشد و با رووئیدنش همراه شوی تا دریابی چقدر زندگی در یک درخت وجود دارد.

بعلاوه، آرزومندم که پول داشته باشی زیرا در عمل به آن نیازمندی و برای اینکه، سالی یکبار پولت را جلوی رویت بگذاری و بگویی: این مال من است؟ فقط برای اینکه روشن کنی کدامتان ارباب دیگری است.

و در پایان، اگر مردی، آرزومندم زن خوبی داشته باشی و اگر زنی، شوهر خوبی داشته باشی. که اگر فردا خسته باشی، یا پس فردا شادمان، باز هم از عشق حرف برانید تا از نو بیاغازید.

اگر همه ی اینها که گفتم فراهم شد، دیگر چیزی ندارم که برایت آرزو کنم.

                                                                                   (ویکتور هوگو)