| تبليغات | X |
|
تا ماه ... شاید. |
اجازه بده ... بگذار امشب پرواز کنیم تا ماه ... شاید. تا بوی یاس هایی که هرگز غنچه نکرده اند، گشوده نشده اند، وجود نداشته اند، اگر خدا لحظه ای دست از سرمان بردارد. و نمیدانم اما ... شاید رسیدم به زیارت عطر نفس هایش به بوی یاس، در زیر آرامگاه بید مجنون، در شب ولادت اردیبهشت، به عطر تن بانو و جیغ خواهم کشید و سیلاب اصوات "متبرک باد نام مقدس بانو" شاید ... اگر خدا لحظه ای دست از سرم بردارد بگو دیگر آمدنش به باغچه ی ما غدقن _ این را مادرم میگوید_ سرخی گل رنگ مبازد سپیدی برف آب میشود بلندی یلدایی سرو کوتاه می آید و قناری ها گنگ به احترام لبش تنش قامتش و یک دم مسیحایی. اما نمی دانم که تو باز هم می آیی؟ _ نه به خاطر من_ بلکه به خاطر کاکتوس های یتیم که ناگهان شکوفه میکنند. شاید اگر خدا لحظه ای دست از سرت بردارد. ای رهگذر مبادا لحظه ای در او درنگ کنی که جذام عشقش حیاتت را به تباهی میکشاند همان بوی به باطن یاس همان بید به باطن مجنون همان شب به باطن اردیبهشت. و این منم نشسته بر لب سکوی زندگی در کنار بانویی که هرگز وجود نخواهد داشت شاید اینطور نمی شد اگر خدا لحظه ای ما را به حال خود رها نمیکرد. من و مادرم و البته بانو.
N
نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم تیر 1386ساعت 15:14 توسط محسن زمانی |
|
| منو |
| جدیدترین پست های وبلاگ |
| نوشته های پیشین |
|
اردیبهشت 1387 فروردین 1387 تیر 1386 اردیبهشت 1386 بهمن 1385 آذر 1385 آبان 1385 مهر 1385 شهریور 1385 |
| پیوندها |
|
بانوی اردیبهشت سایت رسمی مصطفی مستور زنبق آبی |
| درباره من |
بگذاريد و بگذريد.
ببينيد و دل مبنديد. چشم بياندازيد و دل مبازيد. كه دير يا زود بايد گذاشت و گذشت. |
| آمار وبلاگ |
|
تعداد بازديد ها :
تعداد کاربران آنلاين : تعداد بازديدهاي شما : |
| تبلیغات |
| طراح قالب |
