مثل همیشه. مثل همه ی مردم. یه قصه ی تکراری یا بهتر بگم یه جادوی تکراری.

مثل همیشه. یه نگاه کافی بود برای عاشق شدن. عاشقش شدم بدون اینکه بفهمد.

من بودم و یک حس عاشقی .

                                       من بودم و یک رنگ. یک رنگ صورتی.

نام و نشانی از او نداشتم. تلاشها آغاز شد از زیر صفر. جویندگان طاووس، جور هندوستان را خریدند.

من بودم و کوششی خستگی ناپذیر.

                                          من بودم و یک رنگ. یک رنگ زرد.

نامش یافته شد از میان آن همه نام و نشان.

ناگهان بنبست.  ناگهان موانع.

دیگر کار من نبود. پای خدا را وسط کشیدم. من بودم و شب های قدر.

من بودم و یه حس معنویت.

                                            من بودم و یک رنگ. یک رنگ سبز.

به صفر رسیدم. شب بود و یک تماس تلفنی. یک قرار ملاقات.

شب بود و تاریک و سیاه اما ...

من بودم و یک حس غرور.

                                         من بودم و یک رنگ. یک رنگ قهوه ای.

روز ملاقات. یک پارک. یک پارک عجیب. یک پارک با صندلی های جدا از هم. اصرار و انکار. طبق روال همه ی لیلی و مجنون های قرن 21.

در نهایت پیروزی از آن کسی شد که قلبش بیشتر میطپید.

من بودم و یه حس شادمانی.

                                           من بودم و یک رنگ. یک رنگ نارنجی.

نبض زندگی طپیدن گرفت. شریان عشق جریان یافت.

هر حس خوب، خوب بود. هر حس بد، خوب بود.

دوران آسایش و آسودگی. دوران نفس کشیدن.

احمقانه به نظر میرسید اما ...

من بودم و یک حس آرامش.

                                             من بودم و یک رنگ. یک رنگ آبی.

سرها در برف فرو رفته بود، مثل کبک. خبر هایی از اطراف میرسید، جسته و گریخته. دلها فرو میریخت بر کف اتاق.

اضطراب. قرار های پنهانی. عشق های بی شمار.

من بودم و یک حس حماقت.

                                            من بودم و یک رنگ. یک رنگ بنفش.

عرق سرد پیشانی. سستی زانو ها.

چاره ای نبود. بالاخره گریه. بالاخره هق هق.

راه ها به هندوستان ختم نشده بود. شکارچیان طاووس خسته برگشتند.

یه حس جان کندن.

من بودم و یک حس شکست.

                                            من بودم و یک رنگ. یک رنگ سیاه.

رنگ ها، رنگ باخته بودند. اطراف در حال گذر و من هنوز نفس میکشیدم.

من بودم و یک حس بی تفاوتی.

                                        من بودم و یک رنگ. یه رنگ خاکستری.

در این کش و قوس، جای یک رنگ خالی بود، خوشبختانه.

در این کش و قوس، تنها این رنگ بود که به سراغم نیامد، خوشبختانه.

من نبودم و یک حس انتقام.

                                            من نبودم و یک رنگ. یک رنگ قرمز.

رنگی جدید میخواستم. یک رنگ خوب. یک رنگ همیشگی.

حالا دیگر او نیست. خیلی وقته که دیگر او نیست.

رفت و با خودش رنگ هاش رو برد. رفت و گور خودش رو گم کرد.

حالا من موندم و خدای خودم.

                                           من موندم یه رنگ. یه رنگ سفید.

                                               من موندم و حسی به رنگ سفید.

تقدیم به مهشیدی که شنیده ام در این شبها، مهشید شبهای هیچکس نیست.

و من به خود افتخار میکنم که هنوز حرمت شکنی نکرده ام.  

ناگهان شکست. صدای خرد شدنش وجودم را لرزاند. تکه هایش دلم را خراش داد و من سوختم.

شکست و نگاه من از این صدای مهیت، بهت زده به اطراف لغزید. نگران از اینکه کسی دلیل این صدا را از من جویا شود. آن وقت چه داشتم که بگویم؟

شکست اما ... هیچ کس نشنید. حتی بغل دستی ام.

انگار همه در خواب عمیقی فرو رفته باشند، حتی بغل دستی ام.

نمیدانم که خواب بودند یا کر؛ که صدای به این بلندی را نشنیدند. یا شاید هم بی تفاوت بودند، حتی بغل دستی ام.

شاید هم فقط من شنیده بودم. شاید توهمی بیش نبود. اما من خودم با دلم دیدم و شنیدم که صدای شکستن دل کسی بر روی صفحه ی شیشه ای نقش بست.

موضوع معصومیت رابطه بود که داشت به یغما میرفت.

موضوع احترام گفته ها بود که داشت به سخره گرفته میشد.

موضوع من بودم و او و عشقمان که داشت بی ارزش میشد.

پشیمان شدم از این شکست اما چاره نبود.

آری ... من شکستم. باید میشکستم. باید تمام میشد.

                                                       ... باید تمام میشد.  

وقتي دست و بالمون از معشوقه هاي زميني خالي شد …

وقتي همه ي دختر هاي دوست داشتني و پسر هاي جذاب از كنارمون رفتند …

تازه يادمون افتاد كه گهگاهي هم بايد به عشق آسموني يك رنگمون پناه ببريم.

اجبارا.

يه رنگ خوب … يه رنگ سفيد.

تازه يادمون افتاد كه اينچنين كسي هم وجود داره.

حالا اما منتظريم بدون اينكه خودمون بدونيم.

حالا اما منتظر است اما خوب ميداند. ميداند كه به زودي به خاطر يكي ديگه از همين عشق هاي پر زرق و برق دلش رو ميشكونيم.

آيا كسي اين صداي طپش رو نميشنوه؟

طپش يك قلب … طپش دلهره … طپش اضطراب در چشمه ي بينهايت.

همانا كه بعضي مواقع، سكوت بهترين موسيقي براي گوش كردنه.

سكوت فرصتي هست براي مرور كردن آهنگهايي كه تا به حال شنيده اي يا براي ديگران نواخته اي.

همانا بعضي مواقع، تاريكي بهترين روشنايي است براي خوب ديدن.

تاريكي لحظه ايست براي چشیدن طعم حوادثي كه تا به حال تجربه كرده اي

يا به ديگران نوشانده اي.

هميشه تلخ كام من، در اين غروب لعنتي       

                                              بيا و دل ز من مكن در اين غروب لعنتي

هواي گريه كرده ام، هواي شانه هاي تو        

                                            و با تو هي قدم زدن در اين غروب لعنتي

چقدر خسته ميشوم از اين نگاه زرد و سرخ    

                                             در انتحار يك سخن در اين غروب لعنتي

سياه ميشود دلم، كبود ميشود لبم       

                                        دو چشم زرد ماند و تن در اين غروب لعنتي

فقط بگو بلي و بعد سپيده ميزند ولي     

                                        به سينه دست ميزني در اين غروب لعنتي

ولي پرنده ميشوي به شوق پر و تلخ تر       

                                               نبود تو به كام من در ايت غروب لعنتي

                                                                        (با تلخیص از افغانپور)