تقديم به دوستي نا آشنا ...

اما بسيار عزيز ... يوسف براري .

شنيدم كه كسي ميگفت: "خداوند به ما نزديك است. خيلي نزديك است."

من خدا را نديدم. من خدا را نشنيدم. من خدا را احساس نكردم.

اما ... اما وقتي فهميدم كه چقدر به من نزديك است، ناگهان نفس عميقي كشيدم و او را در ريه هاي خودم حس كردم. ناگهان سينه ام گرم شد. داغ شد. آه ... سوخت. گويي خدايي كه در سينه ام محبوس شده بود، داشت چيزي ميگفت ...

... آري ... داشت چيزي ميگفت ... شنيدم كه ميگفت: "مرا غافلگير كردي. يادم باشد كه ديگه اينقدر به تو نزديك نشوم."

اگه كسي از دست خودش خسته شده باشه تكليفش چيه؟ منظورم اينه كه اگه كسي نخواد وجود داشته باشه بايد چي كار بكنه؟

يه روز توي اين خراب شده پرتابت ميكنند و ميگويند: "خب آقا كوچولو؛ مواظب باش تا كار بد نكني. اگه كار بد كردي، عاقبت بدي در انتظارته."

اما خودت خوب ميدوني كه كار خوب كردن چندان هم آسان نيست. يعني كار بد نكردن براي آدم ها غير ممكنه. به اين ترتيب عاقبت چنين آدم هايي بجز دوزخ كجاست؟

اما اگه از همون اول چنين آدمي نبود، ديگه صورت مسئله پاك شده بود. ما اگه نبوديم ديگه نه دغدغه ي بهشت رو داشتيم و نه ترس از جهنم رو. اما چون هستيم بايد جون بكنيم كه خوب باشيم ...

                                                                       (برداشت از مصطفي مستور)

نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد،

 نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم

 چه خواهد ساخت.

ولی بسیار مشتاقم،

که از خاک گلویم سوتکی سازد،

گلویم سوتکی باشد،

بدست کودکی گستاخ و بازیگوش

و او

یکریز و پی در پی

دم خویش را بر گلویم سخت بفشارد

و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد،

بدین سان بشکند در من

سکوت مرگبارم را ...

                                                                (دکتر علی شریعتی)